حدود سال 2007 بود که Google ،  IBM و تعدادی از بزرگترین دانشگاه ها به این نتیجه رسیدند که هزینه کردن دایمی برای سرور هایی که برای نگهداری اطلاعات نیاز دارند، به صرفه نیست و همچنین گاهی با از دست دادن یکی از قطعات اطلاعات زیادی یا از دسترس خارج می شدند یا به طور کلی از بین می رفتند. بنابراین پروژه «ابر» شروع شد و پس از یک سال در سال 2008 اولین نرم افزار برای مدیریت ابر با نام «اکالیپتوس» ساخته شد. در این زمان واژه «ابر» مفهوم جدیدی یافت و تصویری که در ذهن می ساخت فراتر از یک بارش ساده شد.

دیگر خرابی متوقف شدن فعالیت یک یا دو سرور ، عامل بازدارنده فعالیت ما نبود. به محض به وجود آمدن چنین حالتی، شما به قسمتی از ابر هدایت می شوید که همه چیز به خوبی در حال کار است. حتی اطلاعات شما هم در امان هستند و همواره با از دست دادن یک قسمت، همان قسمت در جای دیگری آماده استفاده است. بدین ترتیب Downtimeفراموش شد.

اما این تنها مزیت « ابر » نیست. تصور کنید که ابری از نهاده ها (شامل پردازنده، رم، هارد و پهنای باند) در آسمان دنیای اطلاعات گسترده است و شما قصد دارید از آنها استفاده کنید. اما دیگر لازم نیست که تمام ابر را در اختیار داشته باشید. بلکه به هر میزان که به آنها نیاز داشته باشید، به همان میزان مصرف می کنید. درست مثل برق. با پیدایش ابر شما هر زمان که نیاز به نهاده بیشتری داشتید به پنل کاربری خود می روید و میزان استفاده خود را افزایش می دهید و هر زمان که احساس کردید نهاده های در اختیارتان بیشتر از نیازتان است، آن را کاهش می دهید. به این صورت مدیریت هزینه با خود شماست.

بعضی از کارشناسان نسبت به امنیت اطلاعات در ابر نگران بودند. اما شرکت های ارایه دهنده این سرویس اطمینان دادند که همان برنامه هایی که روی سرور های حقیقی وجود دارند بر روی ابر سرور ها هم وجود دارند و حتی با عملکردی قوی تر. به طوری که اطلاعات افراد را در اختیار خودشان قرار می دهد و از دسترس نفوذگران خارج می سازد.

*

بزرگترین استفاده کننده ابر، خود Googleاست که با وجود حجم اطلاعات باورنکردنی خود و کاربرانش، هنوز هم با قدرت و سرعت منحصر به فرد به پیشرفت ادامه می دهد و هر روز خدمتی نو بر پایه « ابر » را به کاربرانش ارایه می کند. بدون هیچگونه نگرانی.